• BIST 89.844
  • Altın 145,078
  • Dolar 3,6250
  • Euro 3,9071
  • İstanbul 8 °C
  • Ankara 6 °C

Kurnaz köylünün hikayesi

Kurnaz köylünün hikayesi
Tedbirsiz şehirli ile kurnaz köylünün hikâyesi

 

 

  • Ey kardeş! Geçmiş zamanlarda bir şehirli ile bir köylü tanışmışlardı.
  • Köylü şehre gelince, o tanıştığı şehirlinin sokağına çadır kurar, ondan hiç ayrılmazdı.
  • İki üç ay o şehirlini misâfiri olur, onun dükkânında, sofrasında otururdu.
  • Köylünün neye ihtiyacı varsa, şehirli bedâva olarak onu yerine getirirdi.
  • Köylü bir gün yüzünü şehirliye çevirdi de “Ey efendim!” dedi. “Sen hiç köye gelmez misin? Seyre seyrana çıkmaz mısın?
  • Allah aşkına, bütün çocuklarını getir. Şimdi tam gül mevsimi; ilkbahar.
  • Yâhut meyve zamanı gel ki, sana ikramlarda bulunayım, hizmet edeyim. 
  • Soyunu sopunu, çoluğunu çocuğunu getir de, köyümüzde üç dört ay kal!

Bahara mevsiminde köy pek hoş olur; çayır çimen kesilir; gönüller alan, gözler okşayan lâleler açılır, saçılır.”

  • Şehirli onun bu ısrarlı dâvetinden kurtulmak için; “Geleceğim” diye söz verdi. Bu sözün üstünden sekiz yıl geçti.
  • Köylü her sene şehre gelip misâfir olduğu zaman “Ne zaman geleceksin? Nerede ise kış geldi çattı?” derdi.
  • Şehirli de “Bu yıl bize filân yerden misâfirler geldi” diye bahâneler bulurdu.“Gelecek sene mühim işlerden yakamı kurtarırsam, sizin tarafa koşup gelmek istiyorum” derdi.

 

  • Köylü; “Çoluğum çocuğum, senin çoluğunu çocuğunu bekliyor, ey kerem sahibi! diye karşılık verirdi.
  • Köylü; her yıl leylek gibi gelir, şehirlinin damına konardı.
  • Ev sahibi şehirli, her sene altınından ve malından misâfiri için harcar ve onun üstüne sanki kol kanat gererdi.
  • Nihâyet son defada o cömertlik pehlivanı şehirli, tam üç ay köylünün önüne sabah akşam sofra kurdu, yedirdi, içirdi.
  • Köylü, gördüğü ikramlardan utandığı için şehirliye: “Ne zaman sözünde duracaksın? Hani bana gelecek, misâfirim olacaktın? Hep beni aldatıyorsun” dedi.
  • Şehirli de; “Canım da bedenim de sana gelmek, seninle buluşmak istiyor, istiyor ama, her şey ilâhî takdire bağlı. O bizi eviriyor çeviriyor, benim elimde bir şey yok ki!” dedi.
  • “İnsan yelkenli gemiye benzer. Rüzgârı estiren Allah; gemiyi ne zaman, ne tarafa sürecek bilinmez ki!”
  • Köylü yine şehirliye yeminler ederek; “Ey kerem sahibi! Çocuklarını al gel de, ikram gör!” diyerek
  • Onun elini tuttu da; “Allah için olsun, Allah için olsun, Allah için olsun, gayret et de çabuk gel!” diye üç kere yemin etti.
  • Aradan on yıl geçti. Her yıl köylü bu çeşit yalvarışlarla, tatlı vaatlerde bulundu.
  • Şehirlini çocukları dediler ki; “Baba! Ay da yolculuk eder, bulut da, gölge de yolculuk eder.
  • Köylüye bir çok hakkın geçti. Onun için nice zahmetlere katlandın, masraflara girdin, sıkıntı çektin.
  • O istiyor ki, sen de ona misâfir olasın. Böylece o da, haklarının bir kısmını ödesin.
  • Bize; “’babanızı kandırın da köye getirin’ diye gizlice ricâda bulundu” dediler.
  • Şehirli dedi ki: “Dediğiniz doğrudur fakat, ‘İyilik ettiğin kişinin şerrinden sakın!” denilmiştir.
  • Ben, dostluğumuz bozulur diye korkuyorum. Çünkü dostluk, son nefesin tohumudur. Yâni âhiret günü içindir, Allah rızası içindir.”
  • Köylü öyle yaltaklandı, öyle yalvardı yakardı ki, şehirlinin kararı elinden gitti, şaşkına döndü.
  • Köylünün üst üste haber gönderişi ve köye dâvet edişi yüzünden, şehirli gaflete düştü; onun su gibi saf olan tedbiri bulandı.
  • Bir taraftan şehirlinin çocukları neşe ile: “Baba; köye gidersek biz orada oynarız” deyip durmada idiler.
  • İhtiyatlı ve tedbirli olan şehirli; çok özürler diledi, şeytan köylüye çok bahâneler söyledi.
  • “Şimdi” dedi. “Önemli işlerim var. Eğer köye gelirsem, işlerim alt üst olur.
  • Pâdişah bana mühim ve nâzik bir iş buyurdu. Geceleri bile uyumuyor, benim bu işi başarmamı bekliyor.
  • Ben pâdişahın buyruğundan dışarı çıkamam, pâdişaha karşı yüzü kara olamam.
  • Her sabah, her akşam pâdişahın özel bir çavuşu bize geliyor, benden o işi bitirip bitirmediğimi soruyor.
  • Revâ görür müsün ki, köye geleyim de sultanımın verdiği işi bitiremediğim için bana yüzünü assın, kaşlarını çatsın, kızsın?..
  • Ondan sonra onun öfkesine nasıl dayanabilirim? Onun gözü önünden kaybolmak için, kendimi diri diri toprağa mı gömeyim?”
  • O, bu çeşit yüzlerce bahâneler uydurdu, söyledi fakat, hileler Allah’ın takdirine uygun düşmedi.
  • Allah’ın kazâsı, takdiri gözleri perdelerse, câhil bir köylü, bilgili bir şehirliyi mat eder.
  • Bu yüzdendir ki, binlerce tedbiri olduğu ve çok ihtiyatlı hareket ettiği hâlde şehirli, köylüye mat oldu ve köye olan o yolculuğunda beklenmedik âfetlere uğradı.
  • Şehirli kendi dayanma gücüne pek güveniyordu. Gerçi tedbir sebat bir dağ gibi ise de, ilâhî takdirin, kazânın yardım seli, o koca dağı sürükledi, götürdü.
  • Şehirli işe başladı. Köye gitmek için hazırlandı. İstek kuşu, köy tarafına doğru uçmaya başladı.
  • Şehirlinin hanımı ve çocukları yol hazırlıkları yapmışlar, götürülmesi gereken eşyayı azm öküzüne yüklemişlerdi.(33)
  • Çocuklar sevinerek, koşa koşa köye gidiyorlar. “Köyde yemiş yiyeceğiz, müjde!” diyorlardı.
  • Bizim maksadımız, hoş bir çayırlık çimenlik, yeşil bir köydür. Biz şehir hayatından usandık, bıktık. Orada kerem sahibi, gönüller alan yerde dostumuz var.
  • O kerem sahibi dost, binlerce özlemle bizleri çağırdı. Her hâlde bizim için o yeşil köyde ikrâm ağaçları, bağış fidanları dikilmiştir.
  • Biz; uzun süren kış mevsiminin zahîresini, azığını dostumuzdan alır şehre getiririz.
  • Belki de, cömert dostumuz bağını bahçesini de bize bağışlar ve kendi canında bize yer verir.
  • Dostlar çabuk olun da şu köyden yararlanalım!” diyorlardı. Fakat, içlerinden akıl onlara; “Pek sevinmeyin, ferahlamayın!” diyordu.
  • Şehirli ve çocukları hazırlıklarını bitirdiler, katırlara binip köye doğru sürdüler.
  • Sevinerek hayvanlarını sürüyorlar; “Gezin, yolculuk edin de, ganimetler bulun!” diyorlardı.
  • Şehirli ile çocuklarının gündüzün güneşten yüzleri yandı, geceleyin de ay ile yol bulmayı öğrendiler.
  • O zahmetli kötü yol, onlara güzel göründü. Köye gitmenin sevinci ile yol cennete dönmüştü.
  • Şehirli ve çocukları aldandılar, çıkın içinde altın var sanmışlardı da, köye doğru koşup duruyorlardı.
  • Güle oynaya, o köylünün hile dolabına doğru çark vurarak koşuyorlardı.
  • Köye doğru uçan bir kuş görseler, sabırsızlıktan elbiselerini yırtıyorlardı.
  • Köyden ve köylünün yanından gelen kimi gördülerse, onun yüzünü gözünü öpüyorlardı.
  • Ve ona; “Sen, bizim dostumuzun yüzünü görmüşsündür. Bu sebeple sen, bizim canımızın canısın; sen, bizim gözümüzsün” diyorlardı.
  • Sözü kısa kesiyorum. Köy göründü. Göründü ama, o köylünün köyü değildi. Şehirli başka bir köye saptı.
  • Bir ay kadar köyden köye koştular. Çünkü gidecekleri köyün yolunu iyi bilmiyorlardı.
  • Şehirli ve çoluk çocuğu da, o yolda eziyetler çektiler, yorgunluklara katlandılar. Karada yaşayan kuşun, suda eziyet çektiği gibi sıkıntılar çektiler.
  • Artık onlar köye de köylüye de doymuşlardı. Hattâ, usta olmadan şeker yapmaya da karınları toktu.
  • Bir ay sonra kendileri aç, hayvanları yemsiz, otsuz olarak köye ulaştılar.
  • Köylüye bak ki, niyeti bozuk olduğundan dâvetli misâfirlerine neler yaptı?
  • Bağa, bahçeye girip de bir şey yemesinler diye, gündüzün misâfirlerinden yüzünü gizledi, onlara görünmedi.
  • Misâfirler, köylünün evini sorup buldular, yakınları gibi kapıya koşuştular.
  • Evdekiler kapıyı açmadılar. Şehirli, bu kabalıktan, bu kötü davranıştan çok üzüldü, deli gibi oldu.
  • Fakat kızmanın, sert davranmanın sırası değildi. Kuyuya düşünce sert davranmanın ne faydası olur?
  • Gecenin ayazında, gündüzün güneşin yakıcı harareti altında tam beş gün, beş gece kapının önünde kaldılar.
  • Orada kalmaları gafletten ve eşeklikten değildi. Belki çaresizlikten, açlık ve susuzluk yüzündendi.
  • Şehirli, köylüyü gördükçe selâm veriyor; “Ben filânım, adım da şu!” diyordu.
  • Köylü; “Olabilir!” diyordu. “Yani belki doğru söylüyorsun ama, sen kimsin, kirli bir kimse misin, temiz bir adam mısın; ben ne bileyim?”
  • Şehirli; “Şu an kıyâmete benzedi. “Kardeş kardeşten kaçıyor” dedi.
  • Köylüye anlatıyor, diyordu ki: “Ben o kişiyim ki, sen benim soframda tıka basa yemekler yedin.
  • Filân gün sana filân şeyi satın almıştım. İki kişiyi aşan her gizli şey etrafa yayılır.
  • Aylarca bana misâfir olmaz mı idin? Sayısız ihsanlarıma, keremlerime nâil olmaz mı idin?
  • Bizim dostluğumuzun sırrını hâlk işitmiş ve öğrenmiştir. Boğaz nimet yiyince, yüzün utanması, kızarması gerekir.”
  • Köylü ise; “Saçma sapan ne söylenip duruyorsun?” diyordu. “Ben ne seni tanıyorum, ne adını biliyorum, ne de yerini.”
  • Beşinci gece hava bulutlar toplandı ve bardaktan boşanırcasına yağmur yağmaya başladı. Gök bile bu yağışa şaştı kaldı.
  • O yağmurun tesiri ile bıçak kemiğe dayanınca şehirli; “Ev sahibini çağırın!” diye kapının hâlkasını vurmaya başladı.
  • Köylü yüzlerce ısrardan sonra kapıya geldi ve; “Ey babanın canı, ne var? Ne istersin?” diye sordu.
  • Şehirli; “Ben eski haklarımdan vazgeçtim” dedi. Sana yaptığımı sandığım iyilikleri de terk ettim.
  • Ben şu beş gün içinde beş yıllık zahmet ve meşakkat çektim, Bu yakıcı sıcakta zavallı canım perişan oldu.
  • Ey sevgi güneşi batmak üzere olan dost! Sen benim kanımı bile döksen helâl edeceğim.
  • Şu yağmurlu gecede bize bir köşe ver de, kıyâmette sevap kazan, azık elde et!”
  • Köylü; “Şurada bir kulübe var. Bahçıvan orada kurtları bekler, bekçilik yapar” dedi.
  • “O koca kurt gelirse, onu vurmak için bahçıvanın elinde ok ve yay bulunmaktadır.
  • Sen de zahmete katlanır, o vazifeyi yaparsan, yâni kurda bekçilik edebilirsen, orası senin olsun. Eğer o işi yapamazsan, dilediğin yere git!”
  • Şehirli dedi ki: “Sana yüzlerce hizmet ederim. Yeter ki sen, hemen bana bir yer lütfet, o yayı ve oku da elime ver.
  • Ben uyumam, üzümleri beklerim. Eğer kurt gelirse, baş gösterirse, onu da okla vururum.
  • Ey iki gönüllü, ikiyüzlü adam! Allah rızası için, bu gece bizi yağmur altında, çamur üstünde bırakma!”
  • Köylünün bahsettiği yer boşaltılınca şehirli çoluk çocuğu ile o daracık, o kımıldanacak yeri olmayan kulübeye sığındı.
  • Oraya, sel korkusundan kaçıp bir bucağa sığınan çekirgeler gibi, âdeta birbirlerinin üstüne yığıldılar.
  • Bütün gece, hepsi de “Allah’ım!” diyorlardı. “Bu bize lâyık, bu bize lâyık, bu hâl bizim lâyığımız.
  • Bu alçaklarla dost olanlara, yâhut da insan olmayanlara iyilik edenlere, insanlık gösterenler bu hâl lâyıktır.”
  • Şehirli elinde ok ve yay olduğu hâlde, bütün gece her tarafı dolaşıyor, kurt araştırıp bekçilik ediyordu.
  • Hâlbuki asıl kurt, kıvılcım gibi ona sıçramıştı. O, kurt aramakta idi ama, asıl kurttan, yâni nefsinden haberi yoktu.
  • Bir taraftan da, o pis kulübedeki her sivrisinek ve pire, birer kurt gibi şehirliyi ve çocuklarını ısırıyordu.
  • İnatçı kurdun saldırışı korkusundan sivrisineği kovmaya fırsatsı yoktu.
  • Kurt bir zarar vermesin diye, gözetlemekten vazgeçmiyordu. Yoksa köylü, şehirlinin sakalını yolardı.
  • Böylece, hadden aşırı sıkıntı içinde, canları ağızlarına gelmiş bir hâlde beklerken, gece yarısı
  • Ansızın saldırıp gelen bir kurdun karartısı göründü.
  • Şehirli, yayını kurup bir ok attı ve hayvanı vurup düşürdü.
  • Hayvan vurulup düşerken yellendi. Köylü o sesi duyup “Eyvah!” dedi, ellerini dizlerine vurdu.
  • “Ey adam olmayan!” dedi. “Vurduğun benim eşeğimin sıpasıdır.” Şehirli: “Hayır!” dedi. “O dev gibi bir kurt.
  • Karartısına baksana! Kurt olduğu besbelli, şekli kurt olduğunu göstermekte.”
  • Köylü; “Hayır!” dedi. “Ardından çıkan yelin sesinden tanıdım. Onun yellenmesini, suyu şaraptan nasıl ayırt edersem öyle tanırım.
  • Bahçede gezen sıpamı vurup öldürdün. Dilerim, bundan sonra rahat ve neşe yüzü görmeyesin!”
  • Şehirli: “İyi bak!” dedi. “Şimdi gece! İnsan, geceleyin iyi göremez…
  • Gece, insan yanılabilir. Herkes, geceleyin gördüğünü tanıyamaz.
  • Hem gece, hem gökte bulut var, hem yağmur yağmada. Bu üç karanlık, insanı adamakıllı yanıltabilir.”
  • Köylü; “O, bana aydın gün gibi apaçık; ben sıpamın yellenmesini tanırım” dedi.
  • “Yolcunun yol azığını tanıdığı gibi, ben de sıpamın yelini o kadar iyi tanırım ki; yirmi yellenme arasında onun yellenmesini ayırt ederim.”
  • Şehirli artık dayanamadı, birdenbire fırladı, köylünün yakasını tuttu;
  • “Ey hileci ahmak!” dedi. “Sen hem esrar içmişsin, hem de afyon yutmuşsun.
  • Ey sersem adam! Üç karanlık içinde sıpanın yellenmesini tanıyorsun da, beni nasıl tanımıyorsun?
  • Gece yarısı sıpasını tanıyan, nasıl olur da on yıllık arkadaşını tanımaz, bilmez?(
Bu haber toplam 4109 defa okunmuştur
Etiketler: ,
  • Yorumlar 0
  • Facebook Yorumları 0
    YASAL UYARI: Yazılan yorumlar hiçbir şekilde Hakkarihabertv.com’un görüş ve düşüncelerini yansıtmamaktadır. Yorumlar, yazan kişiyi bağlayıcı niteliktedir.
    Bu habere henüz yorum eklenmemiştir.
Diğer Haberler
  • Dr..Funda Toprak: “GÜÇLÜ TOPLUM İÇİN GÜÇLÜ KADIN ŞART”09 Mart 2017 Perşembe 23:14
  • Hakkari acımasızı!09 Mart 2017 Perşembe 22:22
  • Onlar hepimizin gururu07 Mart 2017 Salı 10:18
  • Yılın röportajı!07 Mart 2017 Salı 09:17
  • Rüşvet alan da, veren de, aracı olan da...04 Mart 2017 Cumartesi 14:11
  • Hakkari'li doktor Sevmiş zirvede!02 Mart 2017 Perşembe 14:56
  • Sibel Çapraz'dan Serhat Tuğan'a!28 Şubat 2017 Salı 14:37
  • Yeniden merhabalar!27 Şubat 2017 Pazartesi 15:15
  • Babacan Müdür!27 Şubat 2017 Pazartesi 12:31
  • SAHABE SEVDALILARI!22 Şubat 2017 Çarşamba 23:18
  • Tüm Hakları Saklıdır © 2012 Hakkari Haber TV | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
    Tel :
    Savaş TAŞ - 0.(546) 273 25 56
    Yusuf TAŞ- 0.(545) 266 87 94 | Haber Scripti: CM Bilişim