Emek Var, Kriter Yok: Başarı belgelerine itirazımız var!!

Türk Eğitim-Sen Hakkâri Şubesi Başkanı Şükrü Gürses, Hakkâri İl Millî Eğitim Müdürlüğünde dağıtılan başarı belgeleri gerçekten neye göre veriliyor? dedi.

Gürses yaptığı yazılı açıklamada," Emek verenlere mi, hiçbir sorumluluk almayanlara mı, yoksa sadece çalışıyormuş gibi görünenlere mi? Bu belgeleri belirlerken somut bir kriter, objektif bir değerlendirme ya da şeffaf bir süreç var mı? Yoksa başarı belgeleri kura ile mi dağıtılıyor, isim sırasına göre mi yazılıyor, ya da tamamen keyfî bir anlayışla mı belirleniyor?

Başarı belgesi; ölçüt ister, kriter ister, gerekçe ister. Ancak bugün gelinen noktada bu soruların hiçbirine net bir cevap yok. Liste yayınlanıyor ama neden yayınlandığı bilinmiyor. Kim, hangi çalışmasıyla, hangi katkısıyla bu belgeyi aldı açıklanmıyor.

Soruyoruz: Somut olarak hangi projeye, hangi çalışmaya, hangi çıktıya bakılarak bu belgeler verildi? Öğretmenliğinin yanına bir tane dahi proje koymamış, bir etkinlik üretmemiş, kuruma somut bir değer katmamış kişilere neden başarı belgesi verdiniz? Açıklayın.

Liste yayınlamak yetmez. Listelerin yanına bir kutucuk açın ve açıkça yazın: “Bu belge şu sebeple verildi.” Şeffaf olun ki biz de kurumumuzun adaletine güvenelim. Emeğin ölçülmediği, çaba ile sonuç arasındaki bağın kurulmadığı yerde başarı yücelmez; adaletsizlik büyür. Emeğin görülmediği, hakkın teslim edilmediği yerde ne motivasyon kalır ne de kuruma duyulan güven.

Mesleğe yeni başlamış, heyecanı taze, idealizmi yüksek öğretmenlerdir. Gecesini gündüzüne katan, ilk projesini hazırlayan, ilk etkinliğini yapan, ilk defa “bir şey başardım” demek isteyen genç öğretmenler… Onların emeğini yok saymak ne demektir? Hiçbir ölçüt koymadan, hiçbir gerekçe sunmadan emeği görmezden gelmek hangi adalete sığar?

Bugün emeği görmezden gelinen öğretmen şunu öğreniyor: Çalışmanın, üretmenin, risk almanın bir karşılığı yok. Üretmek değil, görünmek değerli. Emek değil, fotoğraf karesi önemli. TÜBİTAK etkinliğinde balon asmak, proje üretmekten daha kıymetli hale geliyor.

O zaman sormak gerekiyor: Başarı belgeleri kime, neye, hangi kritere göre veriliyor? Üretene mi, sonuç alana mı, kuruma değer katana mı? Yoksa sadece isim yazdırana, “varmış gibi” görünene mi?

Eğer ölçüt emek değilse, sonuç değilse, etki değilse; bunun adı başarı belgesi değildir. Bu olsa olsa alışkanlık belgesi, eş-dost belgesi, görüntü belgesidir. Bu anlayış çalışanı küstürür, üreteni yorar, genç öğretmenin idealizmini daha yolun başında bitirir. Adalet duygusu zedelenirse kurumlar büyümez, çürür.

Biz yine çalışırız, yine üretiriz. Ama herkes bilsin: Sorun belge almak değildir. Sorun, emeğin sistemli biçimde yok sayılmasıdır. Türk Eğitim-Sen Hakkâri Şubesi olarak, adına “başarı” denilen bu adaletsizliğe sessiz kalmayacağız.