Geriye Sadece Ummak Kaldı

GERİYE SADECE UMMAK KALDI

"Umarım bir gün herkes anlayacak beni..." dedi.

Belki de insanın en eski duasıdır bu,
En derin özlemi, en sessiz bekleyişi...
Çünkü insan yalnız konuşmak istemez,
Sözlerinin bir gönülde karşılık bulmasını ister.
Hissettiklerinin hissedilmesini,
Kalbindeki yankının başka kalplerde de duyulmasını ister.

Ama hayat her zaman cömert değildir.
Kalabalıkların içinde kaybolur bazı duygular,
Dile gelmeyen kırgınlıklar büyür usulca.
En yakınların bile göremediği yaralar vardır,
Sessizce çoğalan sevinçler,
Tarifi zor yalnızlıklar vardır.

İnsan bazen saatlerce anlatır da anlaşılmaz,
Bazen tek bir cümle kurar,
Yine de derdini duyuramaz.
Sözler havada kalır,
Kalp ise kendi içinde konuşmaya devam eder.

Belki mesele duyulmamak değildir aslında,
Belki herkes kendi hikâyesinde kaybolmuştur.
Kendi acısına yetişmeye çalışan,
Kendi sevincini taşıyan,
Kendi telaşının peşinden koşan insanlar,
Bir başka kalbin yüküne eğilmeyi unutur bazen.

İşte o zaman anlaşılmak,
Uzakta kalan bir hayale dönüşür.
Ve geriye yalnızca umut kalır...

Bir gün birinin çıkıp
Bizi gerçekten anlayacağına dair sessiz bir umut...
Belki bir dostun gözlerinde,
Belki bir yabancının sözlerinde,
Belki de yıllar sonra
Kendimize dönüp baktığımızda bulacağımız o anlayışta...

"Umarım bir gün herkes anlayacak beni..." dedi.

Ve anlaşılan o ki;

Geriye sadece ummak kaldı...

Şemsettin UÇAR