Ramazan Taş’ın ardından!

Arafat-Halit-Dırbaz-Ramazan-Reşit ve Ali. Aynı anne ve babadan 6 kardeş. “Mala Guruvırı” denilen bu aileyi herkes mütevazilikleriyle tanır. İş ve hayat alanı Otluca’dan merkezedir.

Dırbaz ve Halit Taş kardeşler memur olurken diğer kardeşler serbest meslekle yaşamlarını idame ettiler. Siyah ve beyaz sadece iki rengin hakim olduğu Hakkari’de SARI rengi yaşantımıza sokan, Şehir Taksinin ilk kurucularından Ramazan Taş idi.

Ramazan, içine kapanık az konuşan çok dinleyen, sakin duruşu, insana huzur veren gülümsemesi, yardımsever ve cana yakınlığıyla bilinir. Taksiye ihtiyaç duyan her müşteri özellikle onu tercih ederdi. Taksimetre ve özel bir fiyat listesi yoktu.

Kısa veya uzun hangi mesafeye müşteri götürse, borcumuz nedir? Sorusuna; “Ne kadar verirseniz” cevabını verirdi ve şunu da eklerdi; “Paranız yoksa da kalsın” derdi. Petrol ofislerine yakıt almaya gittiğinde kendisine çay ikramı yapılmadan bırakılmazdı.

Dırbaz Taş, İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünde emekli oldu. Ramazan ile öylesine birbirlerine benziyorlardı ki herkes onları ikiz sanırdı. Kısa bir süre önce Dırbaz Taş, sessiz ve sedasız evinde aniden kalp krizi geçirerek hayata veda etti.

Dırbaz Taş’ın gidişi Ramazan’ın can damarlarından birini koparttı. Eşinin bu ani ölümünde sarsılan ve hiçbir hastalığı olmayan Lalehan Taş da kalbi daha fazla dayanamayarak durdu ve kara toprağa eşine kavuştu. Aile içindeki bu ani iki gidiş Ramazan Taş’ı tamamen hasta edip yatağa düşürdü. Sıkıntı ve stres ile kemik kanseri oldu.

Kaderine razı olup her şeye hazırlıklıydı ve hastanede tedavi görürken çocuklarına, “Beni evimize götürün” dedi. Ramazan ayında dünyaya geldiği için Ramazan adını almıştı. Ramazan Bayramı sonrası ve Dünya Şoförler Haftasında evinde çocuklarına hüzünlü bir anı bırakarak gözlerini sonsuza kapattı Taksici Ramazan…

Acı haberi alan herkes sonsuz bir üzüntü yaşadı ve hastaneye koştu. Sarı rengi bize sevdiren Ramazan’ın kefen rengi beyazdı. Onu herkes biliyordu ve tanıyordu. Çünkü mesleği insanlığa hizmetti. İnsanları birbirine yakınlaştırandı.

Bir sabah direksiyon başına geçtiğini sandığımız Ramazan Taş’ın fren yaparak omuzlarda tabutun içinde mezarlığa istikameti hüzünlüydü. O hastaları hastaneye yetiştirendi. Hiç tanımadığı bazı insanların da en zor anlarında onları aracında misafir ederek sessiz bir yol arkadaşı oldu. Hastaneye ilk koşan ve gözyaşı döken tüm taksi duraklarıydı.

Lalehan yengesi ve Dırbaz kardeşine kavuşmuştu. Gökyüzünde akan rahmet ve yağmur taneleri mezarındaki toprağın susuzluğunu gideriyordu. Sadece çocukları ve yakınları değil onun için herkes ağladı. Herkesin bilinmeyen hüzün dolu yaşam hikayeleri vardır. Ramazan Taş da işte bunlardan biridir. Cenaze töreni ve iki gün süren taziye ziyaretine yaklaşık 10 bin kişi katılım sağladı. Bu durum kendisine duyulan sevginin göstergesidir.

Seni çok özleyeceğiz Ramazan Taş…