Baba’dan Bir Evlat’a…

Anne ve babaların yaşlanması da bu yolculuğun en sessiz ama en derin duraklarından biridir.

Bir evlat için babasını güçlü, ayakta ve her şeye yeten biri olarak görmek alışıldık bir durumdur. Ancak zaman, kimseye ayrıcalık tanımaz. Gün gelir adımlar yavaşlar, eller titrer, kelimeler zihinde kaybolur. İşte tam da o anlar, evlatlar için bir sınavdır: Sabır, anlayış ve vefa sınavı.

Yaşlanan bir baba, geçmişte yaptığı fedakârlıkları yüksek sesle anlatmaz. O, sadece hatırlanmak ister. Aynı cümleleri tekrar edebilir, aynı hikâyeyi defalarca anlatabilir. Bu bir unutkanlık değil; geçmişe tutunma çabasıdır. Çünkü bir zamanlar o baba, evladının aynı masalı defalarca dinlemek istemesine gülümseyerek sabretmiştir.

Teknolojiye yabancı kalabilir, yeni dünyaya ayak uydurmakta zorlanabilir. Ancak unutulmamalıdır ki; bugün kolayca kullanılan harfleri, kelimeleri ve hayatı öğreten de yine o ellerdir. Sabırla, yılmadan, sevgiyle…

Bazen yaşlılık kelimeleri azaltır ama duyguları çoğaltır. Söylenenler eksik olabilir; fakat var olmak, yanında olmak her şeyden değerlidir. Yorulan bir babayı geride bırakmamak, ilk adımlarında tuttuğu eli bugün tutabilmek, gerçek evlatlık budur. Hakkarihabertv.com- Hayırlı Cumalar