Bir ülkenin en büyük zenginliği, yetiştirdiği insanlardır. Ancak kendi insanına fırsat vermeyen, emeğini görmeyen ve liyakati ikinci plana atan anlayış, bir gün dönüp kendi yetiştirdiği değerlere muhtaç kalır. Bugün Türk futbolunda tartışmamız gereken mesele tam da budur.
86 milyonluk Türkiye’de, futbolun önemli kurumlarını yönetecek liyakatli insanlarımız yok mu?
Türkiye Futbol Federasyonunun 20 Ekim 2026 tarihinde açıkladığı yeni Merkez Hakem Kurulu MHK Başkanlığı'na halen Elit Hakem Direktörü olarak görev yapan İngiliz Anthony Taylor; MHK üyeliklerine ise halen kadın hakemlerden sorumlu eğitimci olarak görevine devam eden Alan Snoddy, Igor Radojicic ve Barış Şimşek getirilmiş.Ne diyelim ki! Ülkemiz futboluna hayırlı olsun…
Öncelikle belirteyim: Yabancı hakemlere ve uzmanlara karşı değilim. Elbette onların bilgi birikiminden ve uluslararası tecrübelerinden faydalanalım. Ancak yabancıların deneyiminden yararlanırken kendi insanımızı da ihmal etmeyelim.
Anadolu’nun dört bir yanında yıllardır emek veren, eğitim alan, kendini geliştiren ama arkasında güçlü isimler, dayılar olmadığı için fırsat bulamayan genç hakemlerimiz yok mu?
Sorun hakem yetişmemesi mi, yoksa yetişen hakemlerimizin önünün açılmaması mı?
Türk futbolunun sorunları yalnızca hakem kararlarından ibaret değil. Plansız transferler, kulüplerin ekonomik çıkmazları, altyapı ve tesis eksikliği, Avrupa’da beklenen başarıların bir türlü kalıcı hâle getirilememesi… Bütün bunlar, futbolumuzu yönetme biçimimizi yeniden sorgulamamızı gerektiriyor.
Futbolun başında yalnızca makam sahibi olmak yetmez. Futbolun içinden gelen, eğitimli, tecrübeli, sahayı tanıyan ve liyakatiyle öne çıkan insanlar sorumluluk almalıdır.
Anadolu’daki genç hakemlerin şartları iyileştirilmeli; modern eğitim tesisleri kurulmalı, maddi ve manevi destek sağlanmalıdır. Hakemler arasında il, bölge ve tanıdık ayrımı değil; başarı, emek ve liyakat esas alınmalıdır. İstanbul’da görev yapan bir hakemin sahip olduğu fırsatlara, Anadolu’daki hakem de ulaşabilmelidir.
Genç hakemlerimize güvenmeden, onların önünü açmadan ve hak ettikleri görevlere gelmelerini sağlamadan Türk hakemliğini nasıl geliştireceğiz?
"Bir gün küçük bir kasabaya yeni bir öğretmen atanmış. Kasabanın yaşlılarından biri, yıllardır orada yaşayan bir adama sormuş:
- Evladım, sizin memlekette hiç mi öğretmen yetişmiyor? Neden hep dışarıdan birilerini bekliyorsunuz?
Adam cevap vermiş:
- Öğretmen de yetişiyor, mühendis de, doktor da… Hem de çok iyileri yetişiyor. Ama bizim bir huyumuz var.
- Neymiş o huyumuz?
- Kendi insanımızın kıymetini, başkası gelip onun koltuğuna oturunca anlıyoruz!
Yaşlı adam başını sallamış ve son sözünü söylemiş:
“Bir memlekette insan yetişmiyorsa bu eğitim meselesidir; yetişen insana fırsat verilmiyorsa bu da akıl meselesidir!”
İşte bizim meselemiz tam da bu!
Yabancı uzmanlardan faydalanalım ama kendi insanımızı harcamayalım. Uluslararası tecrübeye kapımızı açalım ama Anadolu’da yetişen genç hakemlerimizin kapısını kapatmayalım. Makamları isimler değil, liyakat; görevlendirmeleri ilişkiler değil, başarı belirlesin.
Çünkü mesele yabancı ya da yerli olmak değil, hak edene hak ettiği fırsatı vermektir.
Ve artık şu soruyu sormanın zamanı gelmedi mi?
Bu ülkede hakem yetişmiyor mu, yoksa yetişen hakemlerin arkasında dayıları mı eksik?
Yazık bu ülkenin gençlerine! Yazık yıllarını futbola veren emekçilere!
Kendi insanımıza güvenmez, kendi değerimizi görmez, kendi yetiştirdiğimiz gençlerin önünü açmazsak bir gün yine başkalarının kapısını çalarız.
Sonra da dönüp kendi kendimize sorarız:
ELİN OĞLUNA MECBUR KALDIK!
