HER ŞEY BİR SONRAYA DÜŞER

Sonra bahar sevincinden geriye bir hayal kırıklığı kalır.

Sel düşer toprağa; rahmetten uzak, gazap gibi… Yeşermeyi bekleyen düşler sürüklenir bilinmezliğe. Bütün umutlar mağribe düşmüş gibi kaybolur birden.

Yorgunluklar birikir. Düşünceler ağırlaşır, düşler birbirine karışır. İnsan, kendi içindeki kalabalıkta kendini ararken sessizce eksilir.

Her şey bir süre sonra susar. Söylenmeyen sözler, yarım kalan sevinçler, ertelenen kavuşmalar birikir insanın içinde.

Oysa ne güzeldir düşlerimiz…

Ne kadar kırılırsa kırılsın, insan yine de bir yerlerde güzelliğe inanmak ister. Fakat düşüşlerimiz çoğaldıkça uzaklaşırız her şeyden, her yerden; bazen kendimizden bile.

Ve hayat, bütün yaşanmışlıklarıyla bir sonrasına bırakılır.

Bir sonraki bahara, bir sonraki sevince, bir sonraki umuda…

Her şey ertelenir. Sanki yarın, bugün yarım kalan ne varsa tamamlayacakmış gibi.

Her şey bir sonraya, bir sonrasına, bir sonrasına düşer…

Bütün umuttan geriye, yine umut kalır.

Umut, umuttan, umuttan…