Şemsettin UÇAR’dan Rotasız Ufuklara Yolculuk
Durmaksızın süren bir geminin seyrinde,
Savrulup gideriz bilinmedik ufuklara.
Ne başlangıcımızı tam biliriz,
Ne de varacağımız son limanı…
Rotasız bir sonsuzluğun içinde,
Bir ömürdür akar durur zaman.
Göğü yaran amansız fırtınalar,
İçimizde kopanlardan habersizdir belki de.
Dalgalar yükselir gecenin koynunda;
Her biri,
Bir korkunun sureti gibi çarpar ruhumuza.
Alaboraya esir düşme telaşıyla
Sarılır insan,
Kırılmış umutlarının enkazına.
Nuh’un gemisinde gibidir bazen hayat;
Her candan çifter çifter seyyah taşır içinde.
Kimi sevgisini korur tufandan,
Kimi hatıralarını…
Kimi sustuğu acıları yüklenir sırtına,
Kimi de hiç dinmeyen hasretlerini.
Ne Cudi görünür uzaktan,
Ne sahile varır selamet ümidi.
Ufuk dediğimiz şey,
Yaklaştıkça uzaklaşan bir sır gibidir.
İnsan bazen
Bir kıyıya değil,
Yalnızca biraz huzura varmak ister.
Korkularımız…
Fırtınalardan daha hoyrat,
Dalgalardan daha acımasızdır çoğu zaman.
Çünkü denizin kopardığını
Belki zaman onarır;
Ama insanın içinde büyüyen korkular,
Sessizce kemirir bütün limanlarını.
Gayesi kaptanın rehberinde mahfuzdur belki;
Bizse yalnızca
Karanlık sularda yol arayan yolcularız.
Bir görünse hakikat,
Bir doğsa içimize o saklı güneş;
Can atılır sevinçten,
Yüreğimiz secde eder umutla.
Lakin bilinmez neden,
Her şeyin içinde ince bir hüzün taşır insan.
En güzel kavuşmalarda bile
Bir ayrılık gölgesi dolaşır usulca.
Her kahkahanın ardında
Kırılmış bir sessizlik uyur.
Ve her insan,
Biraz kendi tufanının mağlubudur.
Zaman geçer…
Gemiler eskir,
Limanlar unutulur,
Yolcular değişir.
Fakat insanın içinde
Hiç dinmeyen bir arayış kalır.
Belki bir merhamet kıyısı,
Belki hakikatin sükûtu,
Belki de yalnızca
Kaybolmadığını hissetmek için…
Ey ömür!
Sen hangi denizin uğultususun böyle?
Hangi bilinmezliğin kıyısında
Savurursun bizi birbirimize?
Ne tam kalabiliyoruz bir limanda,
Ne de bütünüyle terk edebiliyoruz geçmişi.
Ve şimdi yine
Rotasız ufuklara bakıyor gözlerimiz…
Bir yanda tufan,
Bir yanda umut.
Bir yanda korkularımız,
Bir yanda içimizde saklı duran o ince ışık.
Belki de insan dediğin;
Batmaktan korkarak yaşayan,
Ama yine de
Ufkuna doğru yürümekten vazgeçmeyen
Garip bir yolcudur…
Şemsettin UÇAR
