Doğu ve Güneydoğu Anadolu…
Yıllarca yoklukla anılan, ihmal edilen, “olmaz” denilen topraklar…
Ama bugün bakıyoruz; futbol bu coğrafyada adeta ayağa kalkmış, koşuyor, haykırıyor!
Amed Sportif Faaliyetler Süper Lig’in kapısına dayanmış…
Erzurumspor FK artık “ben buradayım” diyor…
Vanspor FK Play-Off ateşinde yanıyor…
Batman Petrolspor şampiyon olup 1. Lig’e yürüyor…
Yetmiyor…
Muşspor, Mardinspor, Elazığspor ve Şanlıurfaspor üst lig için savaşa hazırlanıyor.
Ve bir hikâye var ki… Ders gibi, destan gibi… 12 Bingölspor
Geçen yıl BAL’da şampiyon… Bu yıl 3. Lig’de yine zirve…
İki sezonda bir kulüp, adım adım değil… koşarak 2. Lig’e çıkıyor.
Bu başarının ardında bir adam var:
Mehmet Engin Özturan
Bir başkan düşünün…
Parasını koyar, zamanını koyar, ömrünü koyar…
Yetmez… İstanbul’daki ailesini bırakır, memleketine gider.
Çünkü bu bir görev değil… Bu bir vasiyettir.
Babasının emanetini omzuna alıp, bir şehri ayağa kaldıran bir adam…
Bugün Bingöl’de sadece bir başkan değil, bir kahraman olarak anılıyor.
Ama…
İşte o “ama” var ya… İnsanın içini parçalayan yer tam burası…
Bizim hikâyemiz farklı…
Bizim hikâyemiz eksik…
Bizim hikâyemiz sahipsiz…
Hakkâri Zapspor…
Aynı coğrafya…
Aynı imkânsızlıklar…
Ama farklı bir kader…
Ne tesis var…
Ne destek…
Ne de arkasında duran güçlü bir irade…
Hakkâri Zapspor Kulüp başkanı Ayhan Tunç ve birkaç yürekli insan…
Adeta kaderine terk edilmiş bir takımın omuzlarında yük taşıyor.
Otobüs yok… İmkân yok…
Başka kurumların araçlarıyla deplasmana gidilen bir takım…
Cebinde para yok ama yüreğinde memleket olan insanlar…
Ve buna rağmen…
Hâlâ mücadele eden bir Hakkâri Zapspor…
Şimdi soruyorum:
“Coğrafya kaderdir” dediler bize…
Peki, neden bu kader, Diyarbakır’da zafer oluyor da…
Bingöl’de destan yazılıyor da…
Batman’da şampiyonluk oluyor da…
Hakkâri’de yalnızlık oluyor?
Sorun coğrafya mı gerçekten?
Yoksa… Sahipsizlik mi?
Ben umudumu hiç kaybetmedim.
Çünkü bu topraklar inatçıdır…
Çünkü bu insanlar vazgeçmez…
Bir gün…
Hakkâri’den de bir Mehmet Engin Özturan çıkar.
Bir gün…
Hakkâri Zapspor yalnız kalmaz.
Ve o gün geldiğinde…
Bu yazı bir sitem değil…
Bir başlangıç olur.
