Gece herkes uyuduğunda, birçok anne babanın zihni hâlâ ayakta.
Kapılar kilitli, ışıklar kapalı, ev sessiz ama içerde bir şey susmuyor: “Ya başına bir şey gelirse?”
Artık korkularımız görünür değil. Bir sokak köşesinde beklemiyor. Bir yüzü yok, bir sesi yok ama her yerdeymiş gibi. İşte bu yüzden modern ebeveynlik, sadece çocuk büyütmek değil, dış dünyanın olası tehlikesine karşı doğru bilinçlendirmek demek.
Psikolojik olarak bu, kronik bir alarm durumudur. Zihin, çocuğu korumak için en kötü senaryoları üretir ve zamanla ebeveyn şunu fark etmeden yaşamaya başlar:
Çocuğunu değil, korkularını yönetiyordur ama burada acı bir gerçek var:
Korku korumaz. Korku bulaşır.
Çocuklar bizim söylediklerimizi değil, hissettiklerimizi devralır.
Siz dış dünya için korku alarmı verirseniz o dünyaya güvenemez. Siz herkesten şüphe ederseniz, o kimseyle bağ kuramaz. Siz sürekli tetikteyseniz, o asla gerçekten rahatlayamaz ve böylece fark etmeden şu olur:
Çocuğu hayattan korumaya çalışırken onu hayata karşı kırılgan hale getiririz. Oysa gerçek tehlike sadece dışarıda değil.
Görülmeyen çocuk
Dinlenmeyen çocuk
Sürekli susturulan
Geçiştirilen, abartıyorsun denilen çocuk.
İşte asıl risk burada başlar çünkü bir çocuk korktuğunda size gelemiyorsa, başına geleni anlatamıyorsa, yanlış bir durumda hayır diyemiyorsa onu hiçbir kilit koruyamaz.
Bugün birçok ebeveyn çocuğunun odasını kontrol ediyor, telefonunu denetliyor, kimlerle görüştüğünü takip ediyor ama aynı ebeveynler bazen şunu atlıyor:
“Çocuğum benimle gerçekten konuşabiliyor mu?” İşte gerçek güvenlik buradan başlar.
Bir çocuk;
Yargılanmadan dinleniyorsa,
Korkmadan anlatabiliyorsa,
Kendini değerli hissediyorsa. İşte o çocuk korunur.
Çünkü o çocuk susmaz.
Çünkü o çocuk boyun eğmez.
Çünkü o çocuk kendini savunmayı bilir.
Çünkü onun içinde çalışan bir sistem vardır:
‘’İçsel pusula ’’ Bu pusula neyin yanlış olduğunu hisseder, tehlikeyi sezdirir ve gerektiğinde dur diyebilir ve bu pusula doğuştan hazır gelmez. Ebeveynle kurulan ilişki içinde inşa edilir.
Bugün birçok ebeveyn dış dünyayı kontrol etmeye çalışıyor ama Psikoloji bize şunu açıkça söylüyor:
‘’Dış dünya sınırsızdır. Kontrol edilemez Ama çocuğun iç dünyası şekillendirilebilir.’’
Belki de bu çağın en büyük yanılgısı şudur: Çocuğu korumanın, onu dış dünyadan izole etmek olduğunu sanmak. Oysa gerçek şu:
Çocuğu hayattan saklayarak değil, hayata hazırlayarak koruyabiliriz ve bu hazırlık sadece sevgiyle değil ’’ Anlaşılmakla, ilgiyle, bağ kurmakla başlar.’’ çünkü en güçlü koruma cümlesi şudur:
“Ne olursa olsun bana gelebilirsin.” Bu cümleyle büyüyen çocuk anne babayı güvenli liman görür ve dış dünyayla daha bilinçli ilişkiler oluşturur.
Diğer en önemli nokta: ‘’Koşulsuz sevgi’’
Koşulsuz sevgi ebeveynin çocuğuna her zaman yanındayım, sen özel ve kıymetlisin duygusunu hissettirip “ değerli olduğu” duygusunu içselleştirmesini sağlar.
Bu sevgi, davranışlara sınır koymayı engellemez; aksine, çocuğun kabul edildiğini hissettirerek güvenli bir bağlanma zemini oluşturur. Böyle büyüyen çocuk, kendini olduğu gibi kabul etmeyi öğrenir, kıymetli ve değerli olduğunu düşünerek ileride daha sağlıklı bağlar kurar.
Unutmayalım:
Dünyayı güvenli hale getiremeyiz ama çocuğu güçlü hale getirebiliriz.
Ebeveyn olarak her zaman çocuklarınızı İLGİ ve SEVGİYLE büyütün.
SEVGİYLE KALIN.
