Hakkâri’nin dağları kadar vakur, yüreği kadar derin bir hikâyesi var bu şehrin… Ama bu hikâyenin en sessiz, en ağır yükünü taşıyan kahramanları var: Hakkâri Sümbül Engelliler Spor Kulübü Tekerlekli Sandalye Basketbol Takımı…

24 yıldır… Evet, tam 24 yıldır; yoklukla, ilgisizlikle, verilen sözlerin tutulmamasıyla ama her şeye rağmen dimdik ayakta durarak mücadele eden bir takım. Bu sadece bir spor hikâyesi değil… Bu, hayata tutunmanın, “biz de varız” demenin, kaderi kabullenmeyip sahada yeniden yazmanın hikâyesidir.

Hakkâri Sümbül Engelliler Spor Kulübü oyuncuları, sadece rakipleriyle değil; imkânsızlıklarla, ilgisizlikle ve unutulmuşlukla da mücadele ediyor. Her antrenman, her maç; biraz daha direnmek, biraz daha hayata tutunmak demek onlar için.

Hakkari Bedensel Engelliler Derneği Başkanı Mesut Keskin’ın büyük özverisi ve yardımcı antrenör Cengiz Çatal’ın emeğiyle ayakta duran bu takım, 2021-2022 sezonunda büyük bir başarıya imza atarak üst lige çıkmayı başardı.

Ama ne oldu? Fotoğraf karelerinde yer kapmak için yarışanlar, iş destek vermeye gelince ortadan kayboldu. Verilen sözler rüzgâr oldu, umutlar yine bu çocukların omuzlarına yıkıldı.

Bir iş insanının maçtan sonra verdiği “her türlü destek” sözü… Ve sonra gelen o acı cümle: “Her maçını izlediğime destek vermek zorunda değilim.”

İşte tam da bu yüzden bu yazı bir sitemdir. Bu yazı bir çağrıdır. Bu yazı bir vicdan meselesidir.

Bugün takım, grubunda lider… Antalya’daki Play-Off’lara gitmeye hazırlanıyor. Ama en temel ihtiyaçları olan uygun konaklama için bile çare arıyorlar.

Düşünün… Sahada destan yazan bir takım, saha dışında yalnız bırakılıyor.

Destek mi? Sadece bir araç tahsisi…

Ancak burada bir gerçeği de teslim etmek gerekir: Hakkâri Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü, araç tahsisi konusunda takıma destek veriyor. Bu destek kıymetlidir, değerlidir. Ama bu büyük mücadelenin yükünü taşımaya yetmez.

Çünkü bu takım sadece bir takım değil…

Hakkâri Bedensel Engelliler Tekerlekli Sandalye Basketbol Takımı, tüm kulüpler arasında en fazla kadın engelli sporcuyla sahaya çıkan nadir ekiplerden biridir.

Bu, sadece sportif bir başarı değil; aynı zamanda toplumsal bir duruş, bir eşitlik mücadelesidir. Bu cesaret, bu inanç alkışlanmalı, desteklenmelidir.

Peki ya gerisi?

Bu şehirde herkes konuşur… Herkes “destekliyoruz” der… Ama gerçek destek, zor günde verilen destektir.

Unutmayalım… Hepimiz birer engelli adayıyız.

Bugün görmezden geldiğimiz bu mücadele, yarın bizim hayatımız olabilir. Bu yüzden bu takıma destek olmak bir tercih değil, bir sorumluluktur.

Hakkâri halkına sesleniyorum: Tribünleri doldurun. Bu takımı yalnız bırakmayın. Onların mücadelesine ortak olun.

Yetkililere ve iş insanlarına sesleniyorum: Fotoğraf vermek kolay… Ama gerçek destek emek ister, vicdan ister.

Başka şehirlerde takımlarına sahip çıkan insanlar varken… Neden Hakkâri sessiz? Neden bu takım sahipsiz?

Bu çocuklar sadece basketbol oynamıyor… Onlar umut taşıyor. Onlar direnç öğretiyor. Onlar insanlığa ders veriyor.

Ve artık bu şehir, bu sessiz çığlığı duymalı…

Çünkü bazı takımlar skorla değil, yürekle kazanır…