Yüksekova ile aramızda tatlı bir rekabet vardı.

O FEZA TV ile yayın hayatına başladı ben ise ZAP TV..

O Doğu Fm ile Radyo yayınına başladı ben ise Hakkari FM..

İkimizin yerel televizyon kanalları keyfi baskı ve muamele ile kapatılınca bu defa Necip Çapraz arkadaşlarıyla OVA TV adıyla yoluna devam ederken bende HAKKARİ TV ismiyle yayın hayatını sürdürdüm.

Sonrasında kendisi Yüksekova Haber sitesini kurdu, bende Hakkâri Haber TV…

Dedim ya, samimi dost ve meslektaştık. En iyisini yapma rekabeti içerisinde sadece birbirimize rakip olduk. Ama birimiz sıkıştığında veya dara düştüğünde güven omuzu gecikmezdi.

Necip Çapraz, övmesini ve sövmesini bilmezdi. Sürekli eleştirerek yol göstericiydi. Doğru bildiği haberin peşinden koşardı. Duyumlarla, belgesiz, ıspatsız haber yapmazdı. Hükümet lehine yalaka haberlere yer vermediği için çoğu zaman yasaklı gazeteci kapsamına alındı.Yetmedi, gözaltına alındı, hırpalandı. Arkasında halk gücü, yüzbinlerce okuyucu vardı. Onlardan aldığı manevi güç ile her olayın üzerine cesaretle yürüdü. Yolsuzluk, haksızlık, ihanet ve zulüm edenlerin korkulu rüyasıydı. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti öncülüğünde ilk basın çalıştayını 2005 yılında Yüksekova’da yapılmasını sağladı.

Çok yönlüydü. İyi bir sporcu ve folklor hocası. Şiir yazmazdı ama dinlerdi ve severdi. Şarkı söylemezdi ama şarkı dinlerken başka diyara göç ederdi. İki aşk yaşadı biri eşi Suna hanıma diğeri ise memleketine.

Kovit döneminde herkes ev hapsi yaşarken o sosyal medya üzerinde canlı yayınlar yaparak her gece farklı konu ve konuklarla halkın evine misafir oldu. Kirli savaşın etkisiyle Yüksekova yerle bir edildiğinde fotoğraf makinasıyla canını hiçe sayarak yine meydandaydı. Dayak yedi, hakarete uğradı, yargılandı, haber sitesi engellendi. Ama hiç pes etmedi. Beyninde biriktirdiği memleket sorunları ve mağdur edilen halkın derdi beyninde kanama yaptı ve yoğun bakıma mahkum etti. Sağlığını kaybetti ama halkı doğru bilgilendirmek adına yazmaktan vazgeçmedi.

Dostluk ilişkilerini sıcak tutardı. Kim ona ihtiyaç duyarsa mesafeye aldırış etmeden yanında olurdu. Dostlukta “Sarı” renkliydi. İrfan Sarı’yı çok severdi…

Ayrılık ve hüzün mevsimi olan sonbaharda evinde sessiz sedasız kalbi durdu ve hiçbirimize koşakalın demeden gitti. Sevdiği toprağa misafir oldu. Tek başına gitti ama bizi çapraz ateşleyerek taradı ve hepimizi yaralayarak gitti.

Henüz 60 yaşındaydı. Tıpkı Sırrı Süreyya Önder gibi BARIŞI görmeden gitti. Bir meslektaşımı, dostumu, zamansız kaybetmenin derin üzüntüsü içerisindeyim.

Hakkâri basını olarak yeni projelerle adını yaşatacağız. Ve seni asla inkar etmeyeceğiz. Mesleğe ilgi duyan yeni gençlere senin ışığını yansıtacağız.

Hoşçakal Hakkari basınının abidesi…