Modern dünyanın alabildiğine hızlandığı, insanı insana yabancılaştıran beton duvarlar arasında kaybolduğumuz şu günlerde, hepimizin içini sızlatan ortak bir eksiklik var: Eski günlerin o saf samimiyeti, komşuluk sıcaklığı ve insanı insan yapan kadim değerler.
Bir zamanlar hayat; dağlarla, ovalarla, köylerle ve doğayla tam bir uyum içinde, yalın ama bir o kadar da zengindi. İmkânlarımız bugünkünden çok daha azdı; belki cebimiz kısıtlı, imkânlarımız sınırlıydı. Ancak insanlığımız, dostluğumuz, kardeşliğimiz ve ruhsal huzurumuz ölçülemeyecek kadar büyüktü. Dedelerimizin bilge öğütleri, ninelerimizin anlattığı masallar, akşamları ocak başında kurulan o samimi ve sıcak sofralar hayatımızın en güvenilir pusulasıydı.
Kaybettiğimiz Hazine: Komşuluk, Dayanışma ve Birlik
O eski toplumsal dokuda "ben" değil, "biz" bilinci hâkimdi. Bir komşunun derdi, mahallenin ya da köyün tamamının derdiydi; birinin sevinci ise herkesin ortak bayramı, ortak düğünüydü. Düğünlerde el ele, omuz omuza çekilen halaylar sadece neşeli birer eğlence değil, birlik ve beraberliğimizin en somut, en sarsılmaz mührüydü. Acılar omuz omuza verilerek hafifletilir, mutluluklar ise paylaşarak çoğaltılırdı.
Ne yazık ki zamanla köylerimizden büyük şehirlere göç ettik. Hayat şartlarının acımasız değişimi, teknolojinin hayatımızın merkezine yerleşmesi, televizyon ekranları, sosyal medya ve popüler tüketim kültürü bizi özümüzden, toprağımızdan ve birbirimizden uzaklaştırdı. Marka peşinde koşarken, gösterişli hayatların ve sanal dünyanın geçici kabuklarına sığınırken, hayatın en değerli hazinesini; yani kültürümüzü, kimliğimizi ve en saf hâliyle insanlığımızı unuttuk. Oysa gerçek zenginlik pahalı kıyafetlerde değil; ailemizle, dostlarımızla, komşularımızla ve köklerimizle kurduğumuz o samimi bağdadır.
Kültür ve Dil: Bir Milletin Can Damarı
Tarih boyunca hiçbir millet sadece ekonomik gücüyle ya da maddi zenginliğiyle ayakta kalmamıştır. Bir milleti var eden, onu geleceğe taşıyan en büyük güç; dili, kültürü, gelenekleri, görenekleri ve ortak ulusal değerleridir. Bir toplum kendi dilini konuşmayı, değerlerini yeni nesillere aktarmayı bıraktığı an, hafızasını ve köklerini de kaybetmeye başlar.
Kürd halkının binlerce yıllık köklü geçmişi de bu zengin inanç, dayanışma ve kültür mirası üzerinde yükselmiştir. Dağların, ovaların ve kadim coğrafyanın bağrından kopup gelen bu kültür; misafirperverliği, ezgileri, renkli gelenekleri ve paylaşımcı ruhuyla insanlığa çok şey katmıştır. Bugün yapılması gereken; körü körüne geçmişe takılıp kalmak değil, geçmişin o arı duru güzelliklerini, yardımlaşma ruhunu ve kadim değerlerini bugünün dünyasına taşımaktır.
Dilimize Sahip Çıkalım: Çocuklarımıza anadilimizi öğretelim; çünkü bir dil, bir halkın dünyayı algılayış biçimi, ortak hafızası ve ruhudur.
Geleneklerimizi Yaşatalım: Düğünlerimizde halaylarımızı, acılarımızda dayanışmamızı, sevinçlerimizde paylaşma ruhunu yeniden canlandıralım. Müziğimizi, misafirperverliğimizi ve ebediyete uğurladıklarımıza gösterdiğimiz vefayı koruyalım.
Büyüklerimize Kulak Verelim: Yaşlılarımızın tecrübelerinden, hikâyelerinden ve hayat derslerinden faydalanalım. Onlar bizim yürüyen tarihimiz, yaşayan hafızamızdır.
Geleceği Köklerimizin Üzerinden İnşa Etmek
Unutmayalım ki; kültürünü yaşatan bir toplum, geleceğini de güvence altına alır. Kökleri sağlam olmayan bir ağaç, en ufak bir rüzgârda devrilmeye mahkûmdur. Bizler, binlerce yıllık bu zengin mirası korumak ve gelecek nesillere aktarmakla yükümlüyüz.
Geçmişe dönmek değil istencimiz; geçmişimizin o güzel, insani ve asil değerlerini bugüne ve geleceğe taşımaktır. Mutluluk pahalı markalarda, gösterişli ve yapay hayatlarda değil; özümüzle buluşmakta, birbirimizin elini daha sıkı tutmaktadır.
Gelin, hep birlikte bu çağrıya kulak verelim. Özümüze dönelim, bizi biz yapan değerleri yeniden baş tacı edelim. Kültürümüze sahip çıkalım, birliğimizi koruyalım; yarınlarımızı sevgiyle, kardeşlikle ve omuz omuza birlikte inşa edelim. Çünkü kültürünü yaşatan toplum, geleceğini de yaşatır.
