Dünya, üzerine kurulu olduğu sınırların ve çıkar hesaplarının ötesinde, bazen sadece bir çocuğun masum bakışıyla sınanır. Ekranlarımızdan akıp geçen yüzler, isimler, sayılar… Hepsi insanlık vicdanının duvarına çarpan birer hakikat. Fakat bazı sesler vardır ki, insanın içindeki en derin teli titretir; aklı da kalbi de yerinden oynatır.
Günlerdir sosyal medyada, ekranların öte ucundan uzanan o küçük çocuk düşüyor önümüze. Her gün, dillerden düşmeyen bir sureyi okuyor. Sesindeki duruluk, okuyuşundaki inanç ve huzur, içinde bulunduğu yıkımın, yokluğun ve kuşatılmışlığın fersah fersah ötesinde bir yere ait. Fakat o sesi asıl sarsıcı kılan, kelimelerin kendisi değil; o kelimeleri taşıyan bedenin hikayesi.
Ellerinde ve ayaklarında, doğuştan mı yoksa maruz kaldığı o tarifsiz yıkımın ve acının bir izi mi olduğunu kestiremediğimiz eksiklikler, yaralar var. Bedenindeki bu imtihana rağmen o çocuk, ezberinden sureler okuyor. Ve sonra bir gün, o tatlı sesiyle kameralara dönüp sesleniyor: “Ey mütedeyyinler…”
İşte o an, insanın kalbini koyacak yer bulamadığı, aklını kelimelerin kifayetsizliğinde kaybettiği eşik başlıyor.
Yüzyıllardır inancın, merhametin, adalet ve vicdanın timsali olagelmiş değerleri kuşanmış insanlara sesleniyor bu çocuk. Ne bir öfke var sesinde ne bir beddua; sadece bir hatırlatma, bir davet, derinlerden süzülen bir çağrı. İnsanın elini vicdanına koyup kendisine sormasını gerektiren bir mısra gibi düşüyor bu iki kelime zihinlere: Biz neredeyiz? Kalbimiz hangi taşın altına saklandı? Aklımız hangi gündelik telaşların arasında kayboldu?
Bir yanda dünyanın dört bir yanında sürdürülen hayatlar, diğer yanda hiçbir suçu olmayan, sadece var olmaya çalışan masum yavrular… İnsan, o çocuğun ellerine baktığında kendi ellerindeki boşluğu fark ediyor. O çocuk okudukça, biz kendi sessizliğimizde boğuluyoruz.
Kelimelerin bittiği, mazeretlerin hükmünü yitirdiği bir yerdesiniz şimdi. Siyasetin, stratejilerin, çıkar çatışmalarının o gürültüsü bu masum sesin karşısında tamamen hükmünü yitiriyor. Geriye sadece iki insan, iki vicdan ve çıplak bir hakikat kalıyor.
Allah’ım, sen yardım et. Bize merhamet et. O masumların yüzü suyu hürmetine, kalbimizi yeniden şefkate, aklımızı vicdana ve adalete uyandır. Çünkü başka türlü, bu dünyanın ağırlığını taşımak mümkün değil.
