Şair- Yazar ve Gazeteci dünyayı şekillendiren, duyguları ifade eden ve toplumu bilgilendiren kişilerdir. Bu üç önemli ünvana sahip 26 kişi Hakkari Üniversitesinin 1.Edebiyat Günleri kapsamında Hakkari-Van Şairler ve Yazarlar Buluşması projesiyle bir araya geldik.

Birinci gün Üniversite Dersliklerinde tanışma programına iştirak ettik. İkinci gün ise Medrese’de kitaplarımızı sergileyerek okuyucularla buluşmayı bekledik.

Çok güzel hareketler bunlar dedirten bir proje fakat alkış yok. Sahne var, seyirci yok, kitap var, okuyan yok. Türkiye’de çok sayıda üniversitelerde birçok farklı etkinliğe katıldım. Ama nedense Hakkari Üniversitesi dediğimde beynim tutukluk, kısa devre yapıyor. İyi niyet ve düşünce işlem ve sonuç ile bağdaşmıyor.

EKSİK VE YANLIŞLAR!

Üniversitede mezuniyet törenleri, telaş, yoğunluk. İlk kez yapılan 1nci Edebiyat Günleri bu tarih ile çakıştı. Dersliklerde oluşturulan alanda yerimizi aldık. Masalara kitaplarımızı istifledik. Yanımızdan, sağımızdan, solumuzdan geçen yüzlerce öğrenci kitaplara kör ve sağır kaldı. Oysa bizim bildiğimiz kitap insanın en sadık dostlarından biridir. Bir kitap bazen bir öğretmen, bazen bir yol gösterici, bazen de yalnız anlarda en iyi arkadaş olur. Çünkü her kitap yeni bir dünyanın kapısını aralar ve insana kendisini keşfetme fırsatı verir.

Kitap okumak aklı beslemek, ruhu zenginleştirmek ve ufukları genişletmektir. Üniversitede çalışan bazı idari ve akademik personel ile güvenlik görevlileri standı gezerek kitaplarla tanıştılar. Bu durum yüzümüze yansıyan hüznün rengini biraz da olsa değiştirdi. İkinci yapılan yanlış ise bana göre şehrin çıkış noktası olan Medrese’de yapılmasıydı. Sabah saatlerinde 28 şair ve yazar arkadaşlarımızla heyecanla Medrese’de buluştuk.

Adımıza dizayn edilen masalara kitaplarımızı sergiledik. Beş saat boyunca tepemizde sadece güneş, karşımızda ise Sümbül Dağı bize eşlik etti. Semalarda uçuşan kuşlar bile yön değiştirdi. Kimselerin gelemeyeceğini anladığımızdan kendi aramızda bir etkinliğe dönüştürdük. Kitapları birbirimiz için imzalayarak karşılıklı hediye alışverişinde bulunduk. Hüzün ağırlıklı şiirler okuduk. Hakkari Sanatçısı dostum Kemal Çiftçi, bu ilgisizliği ve kusuru örtmek adına mini bir konser verdi.

Hiçbirimizin amacı kitap satarak kazanç elde etmek değildi. Evlerinin camından bizi izleyen çocukları yanımıza çağırtarak kitap hediye ettik. Van’dan gelen tüm meslektaşlarımın amacı aynıydı. Etkinliği desteklemek ve eserlerini hediye etmekti. Ama olmadı. Okumuyorsak, kitap sevmiyorsak, şair ve yazarlarla tanışmak istemiyorsak bunun adı hüsrandır.

Rektör Musa Genççelep son derece mütevazi ve sevilen bir isim. Üç Rektörün yarattığı enkazı temizleyerek çok şey yapmak isteyen bir bilim adamı. Ama daha işin başında. Bu etkinliği çarşı merkezinde veya Gençlik Spor İl Müdürlüğünde, Kent Park’ta yapabilirdi. Afiş, tanıtım, reklam oldukça zayıftı. Bu etkinliğe hiçbir gazeteci de gelmedi çünkü bilgilendirilmemişlerdi. İlin valisi, protokol üyeleri, siyasiler ve STK’lar davet edilmemişti. Hakkarili bir yazar olarak sevdalı olduğum memleketimde böylesine önemli bir etkinliğin sönük geçmesi uykularımı kaçırttı.

Üniversitemizin amatörlükten artık çıkması gerektiğine inanmalıyım. Kendi öğrencilerini bile bu etkinliğe teşvik edemediler. Misafirlerimiz her şeye rağmen memnun ayrılmış olsalar da “Hakkari Benim Sevdam” diye haykıran Hakkarili Yazar olarak şahsım bu etkinliği yetersiz ve amatör buldum. Bir sonraki etkinlikte aynı yanlışlar yapılmasın diye eleştirmek zorundayım.

Van’dan gelen birbirinden değerli yazar ve şair arkadaşları tanımak en büyük kazanım oldu. Okuyucuya hediye etmek amacıyla getirilen kitaplar çantada sırtlanarak yazarlara yol arkadaşı oldu. Ve onlarda geri gitti. Sizin anlayacağınız kitap fuarında hüzün ve sevinç kardeş oldu.