Leyla Sapmaz
Güzelliğin gölgesindeki çatlak
Gül kokulu sabahların, rengarenk çiçeklerle bezenmiş huzurlu bahçelerin ortasında kurulmuştur ya bazen medeniyetler; insan o ihtişama aldanıp her şeyin sonsuza dek süreceğini zanneder. Bahçenin bülbülü öter, suyu berrak akar; fakat o toprakların üstünde yürüyen varlık, yani insan, unutur. Oysa tarih, görkemli surların ardında yavaş yavaş çürüyen, güzelliği kalkan yaparak gerçeği karartan toplulukların hazin hikâyeleriyle doludur.
Bir toplumun çöküşü gürültülü bir tufanla başlamaz. Önce küçük bir nankörlük sızar kalplere; sahip olunanın kıymeti bilinmez, nimetler elin tersiyle itilir. Ardından ahlaki incelikler birer birer terk edilir. Saf ilişkilerin yerini yalan, iftira ve çıkar ilişkileri alır. Hakikati örtbas etmek, suçları halı altına süpürmek ve bu kirli düzeni korumak için yalan tanıklar devşirmek, etkileme odaklı bir manipülasyon ağı kurmak sıradanlaşır. Fitne ve fesat, bahçenin toprak kurdu gibi kökleri içeriden kemirir.
Oysa hayatın adil bir terazisi vardır. Ne kadar saklanmaya çalışılırsa çalışılsın, hakkın ve adaletin kendiliğinden tecelli etmesi, nihayetinde galip gelmesi kaçınılmazdır. Toprak, üstündeki taşıyamayacağı kadar ağırlaşan riyakarlığı ve fesadı daha fazla taşıyamaz.
Bugün hâlâ buram buram gül suyu kokan, dört bir yanı dünyanın en güzel çiçekleriyle donatılmış bir bahçede yaşıyoruz sanki. Ama etrafa yayılan o büyüleyici rayiha, bazen ruhları uyuşturan bir perde olmamalı. Unutulmamalıdır ki en güzel çiçekler bile, ancak onları sulayan ellerin dürüstlüğü ve vicdanın temizliği kadar can bulur. Bahçeyi korumanın tek yolu, çiçeklerin güzelliğine sığınıp kusurları örtmek değil; o toprağın hakikatle sulanmasını sağlamaktır.