​Gök kubbe rahmetini cömertçe bırakırken toprağa, toprak o bildik, ciğerleri bayram ettiren kokusunu salardı geceye. Yağmur; sadece suyu değil, zamanın bükülen kollarından süzülen bir hatırayı indirirdi penceremize. Fayansların, betonların gürültüsünden uzak; taş döşeli o dar sokaklarda yağmurun suya değdiği ses, sanki geçmiş asırların ninni serinliğinde yankılanırdı.

​Eskiye özlemimiz taştan duvarlara, pencerelerden sarkan oyalı yazmalara sirayet ederdi. O yazmalar ki, bir annenin sabrıyla, bir genç kızın umuduyla ilmek ilmek, renk renk işlenirdi. Şimdi her şeyin hızla tüketildiği, parıltılı ama ruhsuz bir devirde; o oyalı yazmaların tülbentindeki zarafet, köklerimizin ne kadar derin ve asil olduğunun en somut nişanesiydi.

​Anadolu’nun o masum, o samimi ikliminde büyümek, hayatın en büyük lütfû idi. Orada komşuluk bir kelime değil, bir cankurtaran halatıydı. Sokakta top koşturan çocukların sesine karışan türküler, bu toprağın kayıp inancını ve sevdasını fısıldardı kulaklarımıza. Bir bozlak yüze vurur, bir gurbet havası içimizi titretirdi. Çünkü biliyorduk ki türküler, bu milletin yazılmamış anayasası, sükût içinde çekilmiş en derin ahı idi.

​Bütün bu değerlerin harmanlandığı ocağın adı ise aile terbiyesi idi. Büyüğe saygı, küçüğe şefkat, ekmeği öpüp başa koymak, kalbin incesini sızlatmayan bir letafetle eşikten adım atmak... Kitapların yazmadığı, akide şekeri tadında bir mektepti evimiz. Zaman akıp gidiyor, dünyalar değişiyor; fakat geride kalan en kıymetli hazine, o tertemiz terbiye oluyor.

​İşte bu yüzden, hayatın rüzgârları bizi nerede ve nasıl sarsarsa sarsın, aldığımız her teşekkürde ve dillendirilen her “Allah razı olsun” duasında, o ocağın tütüşü vardır.

​Bu vesileyle; bugün ayaktaysak, başımız dik ve kalbimiz ferahsa, bu yolda emeği geçen, duasıyla ve sevgisiyle ömrümüze asalet katan bütün sevdiklerime derin hürmetlerimle...