Geçen gün eski bir sandığın dibinde, anneannemden kalma bir makara ibrişim buldum. Elime aldığımda o kadar ince, o kadar narin duruyordu ki; sanki sertçe üflesem dağılıverecekti. Ama çekmeye başladığımda, parmağımı kesecek kadar dirençli çıktı. İşte o an düşündüm: Bizim bugün dünyada en çok ihtiyaç duyduğumuz şey tam da buydu. Zarafetin gücü.
Bugün dünya, devasa bir çatışma yumağına dönmüş durumda.Televizyonu açıyoruz; bir tarafta eriyen buzulların habercisi olan küresel ısınma, diğer tarafta birbirine tahammül edemeyen, bağırıp çağıran insanlar. Herkes birilerini zan altında bırakma peşinde. Kimse “ben nerede hata yaptım?”demiyor. Oysa hayat, o kaba halatlarla değil, ibrişim saflığındaki sevgi ve saygı bağlarıyla tutunur birbirine.
Eskiler bilir; ibrişimle nakış işlemek sabır ister. Acele ederseniz düğüm olur, sert çekerseniz elinizi yakar. Çatışma çözümü de böyledir. Karşındakini anlamak, yani o meşhur empati dediğimiz duygu, ipliği iğne deliğinden geçirme anıdır. Eğer o odaklanmayı ve nezaketi göstermezseniz, ne toplumsal barış kalır ne huzur.
Çevre yani orta kumaşımız…
Hepimiz aynı devasa kumaşın üzerindeki farklı renkli iplikleriz. Doğa ise bu nakışın zeminidir. Biz hoyratça davrandıkça, çevreye karşı o ince saygıyı yitirdikçe zemin çürüyor. Küresel ısınma dediğimiz şey aslında sadece bir iklim olayı değil; insanlığın doğayla olan bağının kopmasıdır. Oysa ibrişim kadar esnek ve doğayla uyumlu olabilseydik, bu yangını dindirebilirdik.
Başkasının alanına dokunurken ipeğin yumuşaklığını hatırlamak saygıdır.
Kimsenin ipliğini, kendi kumaşımızı büyütmek için sökmemek haklar kavramını oluşturur.
Çocuklarımıza düğüm değil, çözülmeyecek kadar güçlü bir sevgi mirası bırakmak gelecektir.
Dünyayı kurtarmak için devasa kalkanlara ihtiyacımız yok. Belki de sadece birbirimize karşı biraz daha “ibrişim gibi” davranmaya ihtiyacımız vardır: İnce, zarif ama asla kopmayacak kadar sadık.
Çünkü en büyük fırtınalar kaba ağaçları devirir ama esnek başaklara dokunamaz. Biz de bu hayatın içinde ancak incelerek güçlenebiliriz.
Ve unutmamalı; kainat ne kadar gürültülü olursa olsun, her zaman kalpten kalbe giden o gizli ve ince bir ibrişim yolu vardır; sesini duyuramasan da sessizce sevdiğine ulaşıp düğümünü oraya atan…
