Her şehrin bir hikâyesi vardır.
Kimi şehirler tarihini taş duvarlara kazır, kimi nehirlerinin kıyısına, kimi şehrin sokaklarına, kimi de göğe uzanan binalarına... Oysa bazı şehirler vardır ki geleceğini ne taşlarda ne de betonlarda saklar. Onların en büyük hazinesi, sokaklarında koşan çocukların gözlerindeki ışıltıdır. Çünkü bir şehrin gerçek geleceği, çocuklarının kurabildiği hayaller kadar büyüktür.

Hayal, insanın yeryüzündeki en güçlü sermayesidir. Bugün küçücük bir yürekte filizlenen bir düş, yarın binlerce insanın hayatını değiştirecek bir gerçeğe dönüşebilir. Tarihin akışını değiştiren her büyük başarı, bir zamanlar "imkânsız" denilen bir hayalin peşinden yürüyen insanların eseridir.

Hakkâri...
Dağların gökyüzüne yaslandığı, vadilerin sessizce türkü söylediği, dört mevsimin aynı anda hissedildiği kadim bir şehir... Dışarıdan bakanlar çoğu zaman yalnızca sarp kayalıkları görür. Oysa bu toprakların asıl zenginliği ne dağlarıdır ne ovaları. Bu şehrin en kıymetli hazinesi, umutla yarına bakan çocuklarıdır.
Bir çocuğun eline uzanan basketbol topu bazen sadece bir spor malzemesi değildir; umudun, disiplinin ve yeni bir hayatın anahtarıdır.

Açılan bir kitap yalnızca sayfalardan ibaret değildir; ufuklara açılan bir penceredir. Bir öğretmenin yüreklendirici sözü, bir antrenörün omza dokunan eli ya da bir annenin "Ben sana inanıyorum." cümlesi, bazen bir ömrün yönünü değiştirmeye yeter.

Ne yazık ki bazen çocuklarımızın hayallerini gerçekleştirmeden önce umutlarıyla mücadele etmek zorunda kaldıklarını görüyoruz. "Buradan kim çıkar?" sorusu, onların önüne görünmez duvarlar örüyor. Oysa mesele nereden çıktığın değil; sana inanacak insanların olup olmadığıdır.

Çocuklar doğdukları coğrafyanın kaderini taşımak zorunda değildir. Aksine, onlara fırsat verildiğinde yaşadıkları coğrafyanın kaderini değiştirebilirler.

Bugün Hakkâri'de bir okul bahçesinde top süren çocuk, yarın milli formayı gururla taşıyabilir. Bir sınıfın en arka sırasında sessizce kitap okuyan öğrenci, yıllar sonra insanlığa yön verecek bir bilim insanı olabilir. Resim defterine dağları çizen küçük bir kız çocuğu, yarının dünyaca tanınan sanatçısı olabilir. Yeter ki onların hayallerini küçültmeyelim.

Bugün en çok bina yapmayı konuşuyoruz. Oysa geleceği inşa eden beton değil, insandır. En sağlam temeller çimentoyla değil; eğitimle, sporla, sanatla, bilimle ve iyi örneklerle atılır. Bir spor salonu yalnızca maçların oynandığı bir yer değildir; karakterlerin şekillendiği bir atölyedir. Bir kütüphane yalnızca kitapların dizildiği raflar değildir; hayallerin kanatlandığı sessiz bir limandır.

Şehirler, çocuklarına sundukları imkân kadar büyür. Bir şehir, en parlak caddeleriyle değil; en çok gülümseyen çocuklarıyla zengindir. En yüksek binalarıyla değil; en yüksek idealleri taşıyan gençleriyle güçlüdür.

Belki de kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:
Çocuklarımızın önüne yeni duvarlar mı örüyoruz, yoksa yeni ufuklar mı açıyoruz?
Çünkü yarın bizi hatırlayacak olan, yaptığımız binalar değil; dokunduğumuz hayatlar olacaktır.
Ve o yarın geldiğinde, değişmiş olacak olan ne dağlar olacak ne de mevsimler… Değişen, o dağların eteklerinde büyüyen çocukların hikâyesi olacaktır.

Belki biri uluslararası bir bilim insanı olarak insanlığa umut olacak. Belki biri ay-yıldızlı formayı gururla taşıyacak. Belki biri yazdığı bir kitapla milyonların yüreğine dokunacak. Belki de biri, yıllar önce kendisine uzatılan bir eli unutmayıp başka bir çocuğun elinden tutacak.

İşte gerçek kalkınma budur.
Bir şehrin büyüklüğü kilometrelerce asfalt dökmesiyle, göğe yükselen binalarıyla ya da ışıl ışıl caddeleriyle ölçülmez. Bir şehrin gerçek büyüklüğü, çocuklarının kurabildiği hayallerle ve o hayalleri gerçeğe dönüştürebildiği imkânlarla ölçülür.

Bu yüzden Hakkâri'nin en büyük yatırımı yollara değil, çocuklara yapılmalıdır. Çünkü çocuklarına yatırım yapan şehirler, aslında geleceğe yatırım yaparlar.

Ben Hakkâri'nin yarınına inanıyorum.
Çünkü bu kadim şehrin gerçek cevheri ne dağların altında saklıdır ne de taşların arasında…
O cevher; okul sıralarında sessizce düş kuran çocuklarda, spor salonlarında ter döken gençlerde, kitapların arasında geleceğini arayan öğrencilerde ve vazgeçmeyi hiç öğrenmemiş tertemiz yüreklerdedir.
Onlara güvenelim…
Onları dinleyelim…
Önlerine engeller değil, yollar koyalım.
Çünkü bazen bir çocuğa inanmak, bir şehrin kaderini değiştirmeye yeter.
Ve inanıyorum ki bir gün Hakkâri, yalnızca dağlarının yüksekliğiyle değil; yetiştirdiği bilim insanlarıyla, sanatçılarıyla, öğretmenleriyle, sporcularıyla ve vicdanlı insanlarıyla anılacak.

İşte o gün, Cilo'nun zirvesi yine aynı yerde duracak.
Ama Hakkâri'nin asıl zirvesi, hayallerine ulaşmış çocuklarının gözlerindeki ışık olacaktır.
Çünkü bir şehrin kaderi, haritalarda çizilen sınırlarla değil; çocuklarının kurduğu hayallerle yazılır. Ve o hayallere inanan her öğretmen, her anne, her baba, her antrenör ve her vicdan sahibi insan, geleceğin sessiz mimarıdır.