​Toplum olarak ortak kaygılarımız etrafında kenetlenmemiz gereken bir dönemdeyiz. Şiddetin, sokağın huzurunu tehdit eden karanlık gölgesinin sıradanlaşmasını izlemek hiçbirimizin kabul edebileceği bir kader olamaz. Bu konu; hiçbir siyasi görüşün, hiçbir ideolojinin veya zümrenin tekelinde değildir. Doğrudan insan olma onurumuzla, çocuklarımızın yarınlarıyla ilgili bir varoluş mücadelesidir.

​Güvenli bir toplum inşa etmenin ilk şartı, sokaklarımıza sızan uyuşturucu ve zararlı bağımlılıkların kökünün kararlılıkla kurutulmasıdır. Bu zehir, sadece bireyi değil, aileyi ve nihayetinde tüm toplumsal yapıyı çürütür. Toplumda asayiş sorununa, korkuya ve huzursuzluğa sebep olan hiçbir konuda zerre kadar hukuk boşluğu bırakılmamalıdır. Adalet mekanizması öyle net, caydırıcı ve keskin işlemelidir ki; suça meyleden kişi, eyleminin bedelini anında ve eksiksiz ödeyeceğini bilerek o adımı atmaktan imtina etmelidir.

​Ancak mükemmel yasalar, onları uygulayacak kusursuz bir sistem olmadan eksik kalır. Tam bu noktada kurumlar arası iş bölümünün şeffaf ve kesin çizgilerle netleştirilmesi hayati bir önem taşır. Sorumlulukların kurumlar arasında bir pinpon topu gibi gidip geldiği, yetki karmaşasının bürokrasi yarattığı anlarda kaybeden daima vatandaş olur. Kurumların bir saatin dişlileri gibi uyum içinde çalışmasını sağlayacak yegâne temel ise liyakattir. İşi ehline vermek, liyakati her türlü aidiyetin üstünde tutmak; sistemin işlemesi, adaletin tecelli etmesi için vazgeçilmezdir.

​Sistemin en çok aksayan ve belki de vicdanları en çok kanatan yönü, mağdura yaklaşım biçimidir. Yardım çığlığı atan bir mağdurun sesinin duyulması için "daha da mağdur olmasını", canının daha çok yanmasını bekleyen hantal ve eğitimsiz zihniyet derhal terk edilmelidir. Şiddetle mücadelede ilk temas noktasındaki personelin eğitimi, empati yeteneği ve kriz yönetimi becerisi, hayati öneme sahiptir. Vatandaş, devletin kapısını çaldığında prosedürlerin soğuk yüzüyle değil; eğitimli, çözüm odaklı ve proaktif personelin güven veren duruşuyla karşılaşmalıdır.

​Bugün, yepyeni bir sayfa açmak için uzaklara bakmamıza gerek yok. Arşivlerimiz, maalesef zamanında müdahale edilmediği için yitip giden hayatların, geçmişteki emsal acı olayların kayıtlarıyla doludur. Bu olaylar, sadece birkaç gün yasını tutup unutacağımız trajediler değil; sistemdeki çatlakları bize gösteren, bir daha asla tekrarlanmaması için ders çıkarılması gereken en acı reçetelerdir.

​Bizlere düşen; hukukun üstünlüğünü sıfır boşlukla tahsis eden, liyakati baş tacı yapan, kurumlarını eşgüdümle çalıştıran ve mağduru korumayı her şeyin önünde tutan bir yapıyı savunmaktır. Huzur, tesadüfen bulunmaz; ilmek ilmek, adaletle, liyakatle ve sarsılmaz bir iradeyle dokunur.