Leyla Sapmaz
Süpürülen Kir
Zamanın ruhu bazen çok yavaş işler gibi görünür ama adaletin terazisi eninde sonunda kusursuz bir hassasiyetle tartar. Yıllarca çevresine gururla ve kaba bir üstünlükle bakan, hayatı başkaları için bir eziyete dönüştürenlerin en büyük yanılgısı, yaptıklarının yanlarına kâr kalacağını sanmaktır. Oysa insan kirlettiği şeyin ilk zedeleneni olur; kirlilik en çok sahibinin ruhunu ve bedenini çürütür.
Görüntüdeki o kudretli ve dokunulmaz havanın arkasında aslında her geçen gün tükenen bir acziyet yatıyordu. Hayatı boyunca zihinleri bulandıran, fitne tohumları eken ve attığı her kara çalıyla var olmaya çalışan o karakter, kendi kazdığı kuyunun ta dibine düştü.
Yaydığı zehirli sözler, ürettiği asılsız dedikodular ve etrafa saçtığı her türlü kirli bilgi, dönüp dolaşıp kendi bedeninde birike birike dermanı olmayan bir irine dönüştü. Vücudu bu yükü kaldıramaz hale geldiğinde, o her şeyin sahibi olduğunu zanneden kişi, içeriden çökmeye başladı. Çaresizliğin en koyu karanlığıyla baş başa kaldığında ise etrafında ne o yapmacık kalabalıklar ne de korunaklı kuleler kaldı; bir başına, yapayalnız ve çaresiz ortada öylece kaldı.
Ve sonra o sokakların gerçek sahipleri, çöpçüler geldi.
Şehrin caddelerini, meydanlarını ve en ücra köşe başlarını süpüren o emekçiler, sadece yerdeki tozları değil, bu zihniyetin şehre ve insanlara bıraktığı tüm o ağır tortuları da temizlediler. Önce koğucuyu süpürdüler başından, sonra da arkasında bıraktığı o çirkin ve pis enkazı. Sokaklar yeniden derin bir nefes aldı, meydanlar arındı, hava bile hafifledi.
Çünkü ne kadar kirletilirse kirletilsin, hayatın ve doğanın kendi özünde karşı konulmaz bir temizlik iradesi vardır. Kötülük ne kadar gürültü çıkarırsa çıkarsın, ne kadar büyük maskeler takarsa taksın, sonunda bir çöp yığınından ibarettir ve her çöp yığını mutlaka ama mutlaka süpürülür. Geriye ise sadece tertemiz sokaklar, arınmış vicdanlar ve yapılan onca haksızlığa, kirliliğe inat pırıl pırıl parlayan berrak bir adalet kalır.