Hakkari; yıllarca terörün gölgesinde anılan, çatışmalarla özdeşleştirilen, “sınırın sıfır noktası” denilerek dağları kötülüğün yuvası gibi görülen bir şehir. Normal bir yaşamın var olabileceği bile akıllara gelmeyen, önyargılarla yaklaşılan uzak bir coğrafya.

Adı hep şiddetle, ölümle, kaosla anıldı. İnsanların hafızasında bomba sesleri, silah gürültüleriyle yer etti; gidilmemesi gereken bir yer olarak hafızalarda kaldı.

Oysa Hakkari, ters lalesi gibi başını eğse de köklerinden hiç kopmadı. Çok acı gördü, çok bekledi. Ve şimdi bu şehir, “Hakkari’de Hayat Var” sloganıyla yılların önyargılarını yıkmak için haykırıyor. Dağları aşan misafirperverliğiyle gelenleri bağrına basıyor. Korkmadan dağlarına bakmayı öğretiyor insanlara. O dağların yalnızca teröre değil; dağ keçilerine, endemik bitkilere, binbir renge ev sahipliği yaptığını anlatıyor.

Bir zamanlar kimsenin korkudan ayak basamadığı yerlerde bugün festivaller düzenleniyor. Dağlarının içine sakladığı sevinyçlerle eğleniyor Hakkari. Zorlu kış şartlarını Merga Bûtan’da bir şölene dönüştürüyor; hayatı felç eden kar burada şenliklerle karşılanıyor.

Yöresel yemekleriyle damaklarda iz bırakıyor, yıl boyu süren düğünlerinde halaylarla dayanışmanın, birliğin hikâyesini yazıyor bu uzak şehrin insanları. İnsanları el ele veriyor; acıyı da sevinci de paylaşmayı öğretiyor. Bu uzak şehirde insanlar bulutların üzerinde yaşıyor adeta. Rüzgârın türküsü, dağların duası eşliğinde ruhun dinlendiği bir coğrafya burası. İhtişamıyla insanı susturan, sadeliğiyle ruhun dinlenebileceği bir yer.

Keşfedilmeyi bekleyen doğal güzellikleriyle, barındırdığı sırlarla, insanın en derin ve en güzel hikâyelerine ev sahipliği yapan bir şehir Hakkari.
Uzak ama sıcak, sert ama samimi. Nefes alınabilecek bir toprak.
Hakkari’de hayat var.
İnanmıyorsan, gel de gör.