15 Nisan 2026…Takvimde sıradan bir gün gibi görünen o tarih, aslında bir ülkenin yüreğine kazınan kara bir gün oldu. Kahramanmaraş’ta bir okulun duvarları, çocukların neşeli sesleriyle değil; tarifsiz bir acının yankısıyla doldu.

Bir öğretmen… Sekiz çocuk… Daha hayatın başında, hayalleri yarım kalan yavrular…

Bu acıyı kelimelere sığdırmak mümkün değil. Çünkü bazı acılar anlatılmaz, yaşanır. Hele ki bir baba ve anne yüreği için…

O kaybedilen her çocuk, sadece bir ailenin değil, hepimizin evladıydı.

Her biri gelecekti, umuttu, yarındı.

Bu yaşananlar bize bir gerçeği bir kez daha hatırlattı: Çocuklarımızı sadece büyütmek yetmez, onları korumak, hayata hazırlamak ve doğru alanlara yönlendirmek zorundayız.

Bugün herkes kendi penceresinden eksikleri konuşuyor. Eğitimden güvenliğe, ekonomiden sosyal hayata kadar birçok başlık var.

Ama gözden kaçırmamamız gereken çok önemli bir şey daha var: Çocukların nefes alabileceği alanlar.

Hakkâri gibi genç nüfusu yüksek bir şehirde yaşıyoruz. Okullarımız var, fedakâr öğretmenlerimiz var. Ama çocuklarımızın enerjisini doğru yönlendirecek alanlarımız yeterli mi?

Maalesef değil…

Oysa spor sadece bir oyun değildir.

Spor; paylaşmaktır, kardeşliktir, disiplindir.

Spor; öfkeyi kontrol etmeyi, birlikte kazanmayı ve kaybetmeyi öğretir.

Spor; çocuğu yalnızlıktan alır, bir takımın parçası yapar.

Bugün çocuklarımızı zararlı alışkanlıklardan, karanlık internet dünyasından, şiddetten ve kötü çevrelerden uzak tutmanın en güçlü yollarından biri spordur.

Bir saha, bir top, bir forma… Bazen bir çocuğun hayatını değiştirmek için bu kadar basit şeyler yeterlidir.

Unutmayalım:

Bir çocuğa verilen en güzel hediye, onu hayata bağlayan bir umut kapısıdır.

Eğer mahallelerde oyun alanları çoğalırsa…

Eğer şehirlerde spor tesisleri artarsa…

Eğer çocuklar enerjilerini doğru yerde harcarsa…

Belki de birçok karanlık hikâyenin önüne geçebiliriz.

Bu yüzden bu acıyı sadece yaşayıp geçmemeliyiz.

Bu acıyı bir farkındalığa, bir değişime dönüştürmeliyiz.

Çünkü kaybettiğimiz her çocuk, bize bir şey söylüyor:

“Bizi koruyun… Bizi yaşatın… Bize alan açın…”