Aynadaki Gururdan Gönüldeki Sızıya
Sokakta yürürken insanların yüzüme bakıp, "Bak, Haluk Levent geçiyor" demesi benim için sadece fiziksel bir benzerlikten ibaret değildi. O anlarda göğsüm kabarır, içten içe gururlanırdım. Çünkü benzetildiğim adam; bu ülkenin acısında, tatlısında, en karanlık deprem sabahlarında halkın elinden tutan, umudun simgesi olmuş bir kahramandı. Sana benzemek, dürüstlüğe, merhamete ve dayanışmaya benzemek demekti.
Oysa bugün... Aynaya her baktığımda o eski gurur gidiyor, yerine canımı yakan o tek soru geliyor: Bana benzeyen adam, ne oldu sana? Ne yaptın seni sevenlere?
Güvenin İnşa Edildiği O Zor Günler
Seni o felaket günlerinde, deprem çalışmalarında gece gündüz koştururken izlediğimde içimdeki insan sevgisi katlanırdı. Halkın sana olan inancı tamdı; çünkü sen o soğuk günlerde sadece bir sanatçı değil, sıcak bir el, bir sığınaktın.
O kadar inanmıştım ki sana, kurduğun Ahbap derneğine hiç düşünmeden, gönüllü olarak adımı yazdırmıştım. Gururla reklamını yapıyor, "Bakın, bana benzeyen adam ne büyük işlere imza atıyor" diyerek toplumda senin adını onurlandırıyordum.
Yaptığın onca emek, dökülen onca alın teri... Hepsi birer birer takdirle izlenirken soruyorum: Seni ne bozdu Haluk Levent? Ne oldu sana?
Büyük Hayal Kırıklığı ve Sıfırlanan Güven
"Bir insanın kazanılması yıllar sürer, ama bir güvenin yıkılması tek bir anlık hataya bakar."
Şimdilerde seni haberlerde izlerken içim kavruluyor, kahroluyorum. Tüm Türkiye, hatta dünya senin o özverili çalışmalarına kilitlenmişken, bugün neden herkes hayretler içinde senin hatalarını izliyor? Neden insanların sana olan o sarsılmaz güvenini sıfıra indirdin?
Seni bu denli sevdiren o asil duruş, o çaba nereye kayboldu? Kim, ne yaptı da seni bu denli değiştirdi? İnan anlamakta güçlük çekiyorum.
Sonuç: Artık Kimse Kimseye Güvenmiyor
Bu toplum zaten yavaş yavaş bozuluyor, kimsenin kimseye güvenecek hali kalmadı diye dert yanarken; sen bizim son kalemiz, sığınacak son limanımızdın. Şimdi sormak istiyorum:
Bu saatten sonra biz kime güveneceğiz? En güvendiğimiz insan bile böyle değiştiyse, bu dünyada güvenilecek kim kaldı?
Mazlumlar, kimsesizler ve yardıma muhtaç insanlar için kim samimiyetle elini taşın altına koyacak?
Bizlere yaşattığın bu büyük hayal kırıklığıyla, bu toplum yeniden nasıl ayağa kalkacak?
Sen bozulacak, pes edecek adam değildin. Ama bu toplumda yarattığın bu boşluk, insanlarda bıraktığın bu güvensizlik kolay kolay geçmeyecek.
Son Çağrı:
Sadece kendin için değil; sana inanan, seninle gurur duyan, sokakta senin adınla anılan bu insanlar için... Silkelen ve kendine gel, ey insanoğlu! Çünkü senin kaybettiğin sadece kendi itibarın değil, bir halkın sana olan karşılıksız sevgisidir.
