​Kapalı kapılar ardında, her gün sessiz sedasız on binlerce trajedi yaşanıyor. Madde veya alkol bağımlılığı, yalnızca bireyin kendi zihnini ve bedenini esir almakla kalmıyor; aynı çatıyı paylaşan anneyi, babayı, eşi ve çocukları da görünmez bir zindana hapsediyor. Bugün birçok evde aileler, kendi canlarından olan birinin günbegün eriyişini çaresizce izlerken, aynı zamanda o eriyişin yarattığı öngörülemez tehlikenin gölgesinde hayatta kalmaya çalışıyor.

​Mevcut sistemin aileleri düşürdüğü en büyük açmaz tam da burada başlıyor. Çaresizlik içindeki bir anne veya eş yardım istediğinde, karşısına çıkan yasal duvar çoğunlukla aynı oluyor: "Kişinin kendi rızası yoksa veya ortada fiili bir şiddet eylemi/suç yoksa zorla müdahale edemeyiz." Oysa bir bağımlının tedavi için kendi rızasını beklemek, alev almış bir evin kendi kendini söndürmesini ummakla eşdeğerdir. Müdahale için şiddetin fiziksel olarak gerçekleşmesini şart koşmak ise, felaketin gelmesine resmi olarak davetiye çıkarmaktır. Her an patlamaya hazır bir öfke, bitmek bilmeyen krizler ve evi saran o ağır psikolojik terör, ortada henüz fiziki bir yara olmasa bile aileyi çoktan paramparça etmiştir.

​Bu sürdürülemez tabloyu değiştirmek, hiçbir siyasi tartışmanın konusu olamayacak kadar evrensel ve insani bir zorunluluktur. Bireysel özgürlük kavramı, bir ailenin yaşama ve güvenlik hakkını gasp ettiği, kişinin kendi iradesini bir maddeye teslim ettiği noktada yeniden tanımlanmalıdır. Aileleri bu saatli bombayla baş başa bırakmamak için, doğrudan sorunun kaynağına inen pratik ve tavizsiz bir çözüm modeli hayata geçirilmelidir:

• ​Erken Uyarı ve Kriz Kurulları: Ailelerin sadece "şiddet gördüm" diyerek değil, "bağımlılık kaynaklı ağır bir tehlike altındayım" beyanıyla doğrudan başvurabileceği, içinde psikiyatrist ve sosyal hizmet uzmanlarının bulunduğu özel müdahale masaları kurulmalıdır.
• ​Resen (Zorunlu) Tedavi Kalkanı: Karar verme yetisini ve sağlıklı düşünme melekelerini kaybetmiş bir bağımlının "gönüllülük" inisiyatifi ortadan kaldırılmalıdır. Kurulun ve hekimin acil durum tespitine dayanarak, ailenin talebiyle birlikte doğrudan Resen Tedavi ve Rehabilitasyon süreci başlatılmalıdır. Bu bir özgürlük ihlali değil, kişinin elinden alınmış hayatını ona geri verme operasyonudur.
• ​İhtisaslaşmış Acil Aile Mahkemeleri: Olası felaketleri önlemek için bürokrasi yüzünden kaybedilecek tek bir gün bile yoktur. Ailelerin resen tedavi ve koruma taleplerini 24 saat içinde tıbbi raporlara dayanarak karara bağlayacak, sadece bu alanda uzmanlaşmış hızlı yargı mekanizmaları oluşturulmalıdır.
• ​Kademeli ve Zorunlu Sosyal Entegrasyon: Tedavi, hastane kapısında veya detoksifikasyon sürecinin sonunda bitmemelidir. Taburcu olan bireyin, belirli aralıklarla temiz raporu sunmasını, zorunlu meslek edindirme veya psikolojik destek gruplarına katılmasını şart koşan katı bir "denetimli serbestlik" ağı örülmelidir. Şartların ihlali, yatılı tedavinin otomatik olarak tekrar başlaması anlamına gelmelidir.

​Bir aileyi korumak, onları kapalı kapılar ardında pimi çekilmiş bir hayatla baş başa bırakmamaktır. Devletin şefkatli ama kararlı eli, o kapıdan içeri girmeli; bağımlının maddeye esir düşmüş iradesizliğine teslim olmadan, ailenin yaşam ve huzur hakkını geri vermelidir. Çaresiz bir annenin gözyaşı ya da korku içindeki bir eşin feryadı, mevzuat boşluklarının karanlığında kaybolup gidemez. Çözüm, felaketi beklemeden harekete geçme cesaretini göstermektedir.